Przygotowanie płótna do malowania – gruntowanie.

Styczeń 16, 2013

Coś o czym jeszcze nie pisaliśmy, czyli jak przygotować płótno jeśli nie dysponujemy gotowym podobraziem. Podobrazie składa się z:

–  ramy, a konkretniej z blejtramu który składamy z pojedynczych krosien.
–  płótna lnianego, bawełnianego lub każdego innego chłonnego i nie elastycznego które będzie miało zadowalająca nas strukturę (splot).

krosna-malarskie-50-cm_115Krosna są to listwy dostępne w bardzo wielu wymiarach, odpowiednio cięte pod skosem. Są bardzo łatwe w montażu, nie wymaga to żadnych narzędzi ani specjalnych umiejętności.
UWAGA! Jeśli decydujemy się na długie krosna musimy pamiętać by kupić również poprzeczki – 2 listwy o długościach odpowiadających długościom krosien. Mocujemy je krzyżowo między bokami podobrazia. Dzięki temu nasze podobrazie nie będzie się krzywić i wichrować.

Kwestia płótna i jego przygotowania to temat który wymaga znacznie bardziej szczegółowego opisu.

plotno-lniane-l-511-linen-canvas-615-heavy-l-511-cena-za-1-mb_0_bNajlepszym i najbardziej cenionym płótnem jest LEN, dostępny w różnych gramaturach. Charakteryzuje się wysoką trwałością, chłonnością, przyczepnością i strukturą, nie naciąga się pod „ciężarem” farby. Niestety jest też dość drogi, dlatego bardziej powszechnym i popularnym rozwiązaniem jest płótno bawełniane.

 

 

plotno-bawelniane-l-521-cotton-duck-cotton-duck-l-521-cena-za-1-mb_0_bBawełna nieco mniej odporna na uszkodzenia i bardziej ulega obciążeniu farby, a co za tym idzie zdarza się że naciąga się nieco w czasie malowania. Nie jest to jednak duży problem, każdy zestaw krosien jest wyposażony w kliny służące do niewielkiego rozbicia blejtramu dzięki czemu płótno łatwo wraca bo do prawidłowego napięcia. Docinając tkaninę na wymiar blejtramy należy pamiętać żeby zostawić margines na zawinięcie płótna na krosach.

 

Do zamocowania płótna możemy użyć niewielkich gwoździków lub takera (szybciej i łatwiej). Obijanie zaczynamy od środka jednego z krosien i obserwując splot przybijamy drugi koniec materiału na środku listwy  równoległej. To samo robimy na 2 pozostałych listwach. Następnie kolejno od środka , w odległościach 1-2cm przybijamy kolejne fragment naciąganego symetrycznie materiału. Tym sposobem będziemy mieć pewność że naciąg tkaniny będzie równomierny.

Medium - Gesso_LRNastępnym krokiem jest gruntowanie które zaczynamy od pokrycia płótna roztworem żelatyny lub kleju kostnego z obu stron. Dzięki temu uszczelnimy strukturę płótna, zmniejszymy efekt wchłaniania się farby oraz nadamy mu odrobinę sztywności i sprężystości. Kiedy nasze prawie gotowe już podobrazie wyschnie przystępujemy do ostatniego etapu, a mianowicie gruntowania końcowego.  Do tego potrzebne nam będzie GESSO czyli grunt malarski, najczęściej akrylowy, choć dostępne są również klasyczne grunty na bazie olejnej. Gesso nakładamy dwukrotnie, najlepiej krzyżując warstwy (pierwsza nakładana w pionie, druga w poziomie). Gdy grunt jest mokry może nam się wydawać że materiał mocno się mu poddał. Zachowajmy spokój, gdy wszystko wyschnie nasze płótno będzie znów napięte.

Grunt wysycha dość szybko i po wyschnięciu stanowi warstwę o dobrej przyczepności dla farb akrylowych, olejnych czy plakatowych. Gesso można dowolnie podbarwiać lub zaopatrzyć się np. w gotowe gesso koloru czarnego

Ciekawostką jest grunt bezbarwny firny Winsor&Newton, który pozwala nam na zachowanie naturalnego koloru płótna stanowiącego ciekawe tło do naszego przyszłego dzieła.

Reklamy

Techniki malarskie wg Michaela Hardinga cz I.

Luty 19, 2010

Michael Harding. Techniki malarskie cz I.

Uniwersalność farb olejnych

Farby olejnej nie wynaleziono z dnia na dzień. Przeciwnie – ewoluowała ona od XV wieku po dzień dzisiejszy. Początkowo malarze wiedzieli, że aby moc uzyskać bardziej płynną pracę używanej przez nich tempery dobrze jest dodać do niej nieco oleju orzechowego.  Stopniowo malarze włoscy jak  Antonello da Messina i flamandcy jak Jan Van Eyck zaczęli chętnie stosować ten dodatek ponieważ pozwalał im na stosowanie większej skali tonalnej i uzyskanie intensywniejszych barw.  W kolejnym stuleciu używano już częściej oleju lnianego zastępując nim uzyskiwane z jajek spoiwo.

Wczesna sława farb olejnych wśród artystów związana jest z jej  uniwersalnością zastosowań do wielu technik. Od XV wiecznego impasto Tycjana aż po delikatne przezroczyste plamy Goi. Farba olejna okazała się także trwałym materiałem, w którym dobra praca znajduje trwały efekt. Jeśli tylko zachowa się podstawowe zasady pracy otworzą się przed artystą szerokie możliwości bez niebezpieczeństwa poważnych błędów. Te zasady nie są zresztą bardzo ścisłe możemy znależć w przeszłości przykłady, kiedy artyści je naruszali a ich prace możemy do dziś podziwiać w dobrym stanie. Jeśli jednak zignorujemy je wszystkie grozi nam, że włąściwości fizyczne i chemiczne farb ulegną znacznym zmianom powodując zniszczenie choćby i świetnie namalowanego obrazu.

1. Wybór powierzchni do pomalowania.

Mówiąc o powierzchni mam na myśli dowolny materiał, na który nakładamy farbę olejną oraz grunt. Może to być kamień, metal, szkło czy papier – wszystkie te materiały używano z powodzeniem pod warunkiem odpowiedniego przygotowania.  Oczywiście od dawna najbardziej rozpowszechnione były drewno oraz płótno.  Już 500 lat temu używano jako podkładu niezbyt trwałego drewna topolowego (we Włoszech) oraz ciężkiej lecz długowiecznej dębiny (północna Europa). Wraz z rozkwitem epoki renesansu pojawiało się zapotrzebowanie na coraz większe prace, które często trafiały do coraz odleglejszych zakątków kontynentu. Drewno jako podkład stawało się coraz bardziej kłopotliwe i drogie.

Malowanie na tkaninie było od dawna wykorzystywane przy produkowaniu odzieży. Z czasem zaczęto coraz powszechniej stosować lniane płótno jako podkład malarski szczególnie w Wenecji a później w całej południowej Europie. Dopiero od XIX wieku bawełna jako tańsza i wytrzymalsza zaczęła wypierać len.XX wiek przyniósł rosnący niedobór a co za tym idzie wzrost cen sezonowanego, twardego drewna, który spowodował upowszechnienie wszelkiego rodzaju zamienników w postaci płyt pilśniowych.

Podkład malarski powinien spełniać następujące wymagania:

1. chłonność – powinna chłonąć niewielkie ilości  spoiwa

2.  porowatość – powierzchnia powinna mieć nierówności, które stanowią oparcie dla wyschniętego spoiwa

3.  stabilność – nie powinna podlegać większym ruchom po nałożeniu i wyschnięciu farby.

Metal, szkło oraz większość materiału kamiennego nie chłonie farb wcale. Z kolei drewno oraz podobrazia mają zarówno dobrą porowatość jak i wysoką chłonność, którą trzeba obniżać odpowiednimi zabiegami. Jeśli jednak są źle dobrane lub wykonane przez co zbyt mocno ściągają się lub marszczą warstwy farby rónież pomarszczą się lub spękają.

Przy wyborze podkładu dobrze jest kierować się jakością powierzchni na jakiej chcemy malować.  Zwykle w sprzedaży dostępne są niegruntowane płótno lniane w wielu rozmiarach i gatunkach. Innej powierzchni potrzebujemy do pełnego detali malarstwa portretowego a innej do techniki impasto w pracach o dużym formacie. Jeśli istnieje niebezpieczeństwo rozchwiania delikatnego podobrazia warto rozważyć malowanie na drewnie jednak ograniczeniem może być rozmiar dostępnych podkładów drewnianych lub z MDF.  Alternatywą jest sklejenie podkładu z kilku mniejszych kawałków drewna z wykorzystaniem wspierającej ramy umieszczonej z tyłu.

W następnej części zajmiemy się gruntowaniem powierzchni do pomalowania.