Zmysły sztuki – cykl filmowy.

Dotychczasowe spotkania z cyklu Zmysły Sztuki w 2011 r. w Muzeum Pałacu w Wilanowie potwierdziły słuszność pomysłu, aby przybliżać dzieło sztuki poprzez bezpośredni kontakt z jego twórcą. Uczestnicy mogli poznać tajniki warsztatu autora prezentowanego dzieła, a także dowiedzieć się, jak zaproszeni artyści szukają inspiracji. Interdyscyplinarne spotkania twórców i kontakt z ich dorobkiem dały znakomity przegląd ich siły oddziaływania i przekonały, że jest to właściwa droga do przybliżania człowiekowi dzieła sztuki i osobowości jego twórcy.

Zmysły Sztuki cieszyły się dużym zainteresowaniem. Każdorazowo gościliśmy 70–100 osób. Ze względu na popularność projektu narodził się pomysł rozbudowania go poprzez cykl filmowy Zmysły Sztuki Dawniej i Dziś.

Rocznie planujemy kręcić cztery filmy, a motywem przewodnim każdego z nich będzie jedno dzieło sztuki z kolekcji Muzeum Pałacu w Wilanowie – obraz, rzeźba, tkanina, grafika, mebel, szkło, porcelana, broń, kostium lub dzieło literackie. Początek każdej prezentacji filmowej będzie poświęcony rysowi historycznemu, sylwetce twórcy oraz zastosowanej przez niego technice. Dalszą część stanowić będzie rozmowa w pracowni wybranego artysty, która przybliży warunki powstawania jego prac, pokaże warsztat, inspiracje, potrzeby tworzenia oraz odniesienia i analogie do sztuki dawnej i do wybranego dzieła z kolekcji wilanowskiej. Do udziału w filmie zaproszone będą osoby, które tworzą w duchu wybranego dzieła z kolekcji wilanowskiej.

Bohaterami otwierającymi nasze filmowe rozważania na temat zmysłów sztuki dawniej i dziś są datowany na lata 1685–1687 portret z kolekcji wilanowskiej „Jan III Sobieski z synem Jakubem” autorstwa Jerzego Eleutera Siemiginowskiego (Szymonowicza) oraz znakomity artysta malarz Franciszek Maśluszczak.

Zobacz pierwszy film z cyklu Zmysły Sztuki Dawniej i Dziś w reżyserii kuratora projektu Andrzeja S. Grabowskiego. Czy malarstwo dojrzałego baroku może stanowić inspirację dla współczesnych artystów?

Happening Teatru Avatar

Teatr AVATAR z Legnicy zrzesza wiele różnorodnych legnickich środowisk, grup artystycznych, indywidualnych artystów oraz NGO’sów zajmujących się szeroko pojętym teatrem, tańcem i cyrkiem alternatywnym. Stale współpracuje z legnickimi instytucjami jakimi są Teatr im. Heleny Modrzejewskiej oraz Legnickie Centrum Kultury. Główną działalnością Teatru są występy przed publicznością, organizacja warsztatów ruchowo-artystycznych oraz działania społeczno-kulturalne na rzecz lokalnej społeczności.

Teatr Avatar. fot. Przemek Łyskawa

28 kwietnia 2012r. w Legnicy odbył się happening Teatru Avatar przeciwko wykorzystywaniu zwierząt w cyrkach pod hasłem:
“Cyrk to frajda, lecz nie dla zwierząt… – stawiaj na ludzkich artystów!”

Artyści z Teatru Avatar zwracali ludziom uwagę, by zamiast wspierać cierpienie, ból i niewolę przerzucili swój wzrok na ludzkich artystów świadomie pokonujących bariery swych ciał, trenujących triki i sztuczki z pasji, prezentujących je publiczności z własnej woli. Cyrk ma za swój cel nieść radość innym – pora, by to nie krzywda stanowiła rozrywkę.

Wydarzenie w sposób taneczno-wizualny ukazało cierpienie tresowanych zwierząt. Tancerki w rolach dzikich kotów przeprowadziły nas przez drogę od wolności i swobody do złamania psychiki i zniewolenia. Zaprzyjaźnieni z Teatrem młodzi współczujący ujawnili nam kulisy cyrkowego dramatu – uprzedmiotowienie, przemoc, nienaturalne zachowania wbrew woli, ciągły stres.

Rozwiązanie? Istnieje alternatywa! W postaci ludzkich artystów świadomie trenujących swe umiejętności i prezentujących je publiczności chętnie, i z własnego wyboru. Uzdolnione dzieci biorące udział w warsztatach ruchowo-artystycznych Teatru Avatar popisały się swymi trikami. Zademonstrowały żonglerkę, akrobatykę, breakdance, szczudlarstwo. Przez prezentowane obrazy przeplatały się fakty i dane na temat tresury wypowiadane wyrazistym tonem konferansjera w roli głosu sumienia.Uczestnicy wydarzenia okazali się bardzo rozumni i dojrzali, wsparli działania swymi głosami pod petycją, nie ukrywając wzruszenia.

Więcej zdjęć na profilu teatru w serwisie facebook

“Krzyk” Edvarda Muncha sprzedany za rekordową kwotę

W nowojorskim domu aukcyjnym Sotheby’s sprzedany został na licytacji najbardziej znany obraze Muncha – “Krzyk”. Przedstawia on krzyczącą postać zasłaniającą sobie uszy na tle czerwonego nieba. Obraz ten stał się ikona popkultury. Munch namalował serię czterech obrazów “Krzyk”. Ten zlicytowany w Nowym Jorku jest jedynym, jaki pozostaje w prywatnych rękach. Edvard Munch żył w latach 1863 – 1944. Reprezentował nurt zwany norweskim symbolizmem, był też jednym z prekursorów ekspresjonizmu.

Cena wywoławcza wynosiła 40 milionów dolarów. a aukcja zakończyła się na blisko 120 milionach.

Zapraszamy na spotkanie z cyklu Zmysły Sztuki

10 maja o godzinie 19.00 odbędzie się w Wilanowie (Cukiernia Królewska, St.Kostki Potockiego 10/16) kolejne spotkanie z cyklu Zmysły Sztuki, organizowane przez Muzeum Pałac w Wilanowie oraz pod patronatem marki Winsor & Newton. Bohaterami spotkania będą malarz Leszek Kuchniak oraz etnograf Adam Bartosz. Spotkanie poprowadzi kurator cyklu Andrzej S. Grabowski. Zapraszamy !

Wystawa plakatu socrealistycznego

Wystawa plakatu socrealistycznego

Interesującą wystawę plakatu socrealistycznego można zobaczyć w X pawilonie Cytadeli. Prezentuje ona plakaty socrealistyczne z lat 1949 – 1953 pochodzące ze zbiorów Muzeum Niepodległości. Można na niej zobaczyć prace znanych grafików i malarzy tak przedwojennych jak i późniejszych – są wśród nich tacy artyści jak Tadeusz Trepkowski, Henryk Tomaszewski, Wojciech Morszczak, czy w młodszym pokoleniu Jan Młodożeniec, czy Jan Lenica. Warto przyjrzeć się bliżej temu rozdziałowi ich twórczości bez względu na uprzedzenia związane z propagandową tematyką tego gatunku.

“Bądź czujny wobec wroga narodu” głosi hasło na plakacie Trepkowskiego z 1953 r. Jego wymowa jest przerażająca, zwłaszcza dziś w konfrontacji z wiedzą co w tym czasie działo się w katowniach stalinowskiej Polski. Jednak plakat nie ma nic wspólnego z prymitywną dydaktyka i formą. Na tle mocnego napisu widzimy fragment wyłaniającej się z ciemności twarzy., Jakby kadr z przedwojennego, kryminalnego dramatu. Jedynie oko i ucho tonącego w ciemnościach przedstawiciela ludu (łatwo go rozpoznać po konturze beretu z antenką) rozjaśnione jest silnym snopem światła. Ale twarzy nie widzimy, Nie ma wątpliwości. On jest czujny! Wystarczyło kilka lat by powstałe po 1956 r. plakaty Trepkowskiego dzięki metaforze, klarowności jak i lapidarności środków przekazu i trafiły no najlepszych muzeów sztuki nowoczesnej w świecie.

Obok dzieł artystów wybitnych w stalinowskiej Polsce obowiązywał jednak plakat doś prostacki. Czasem jak w przypadku plakatów Lucjana Jagodzińskiego – można odnieść wrażenie, że to proste przełożenie sowieckich wzorów. Przykładem może być jego plakat z 1953 r. z napisem: “Sojusz robotniczo-chłopski źródłem siły Polski Ludowej. Z pracy naszych rąk rośnie i potężnieje ojczyzna” Wszystko tu jak w klasycznym socrealistycznym obrazie. Realistycznie ukazany robotnik w kombinezonie jako bardziej świadomy ściska chłopa w stroju ludowym i wskazuje mu na zmieniający się pejzaż. Gdzie ponad pola pełne złotych snopków i traktorów dymią w tle kominy nowych fabryk powstałych w dobie planu 6 – letniego. A przecież, Lucjan Jagodziński był uznanym malarzem. Patrząc na jego klasycznie socrealistyczne plakaty warto zadać sobie pytanie, czy były one ceną za odrobinę jego artystycznej wolności w zaciszu domowym? Zapewne od podobnych dylematów nie potrafił się uwolnić Tadeusz Gronowski. Jeden z najwybitniejszych przedwojennych plakacistów. Jego powojenne plakaty zdają się operować tą sama radosna kolorystyka, nastrojem zapowiadającym nieskończoną ilości przyjemność. Tylko, że przed 1939 r. reklamowały nowe kosmetyki czy luksusowe wyroby, teraz zaś wczasy Funduszu Wczasów Pracowniczych (FWP) , czy taneczne uciechy na nowiutkim Placu Konstytucji w dniu jego oddania o użytku 22 lipca 1952 r.

Wystawa czynna będzie do 10 kwietnia.

Wiosenny konkurs Snazaroo

Snazaroo to producent bezpiecznych w użyciu farb do twarzy i ciała. Na facebookowym profilu tej firmy ogłoszono konkurs na najlepsze wiosenne malowanie twarzy, w którym wygrać można produkty tej firmy. Oto zaproszenie do udziału w konkursie.

Weź udział w naszym świątecznym konkursie i wygraj jeden z dwóch zestawów Snazaroo PRO. Namaluj na swojej, lub dziecięcej buzi, jak wyobrażasz sobie Święta Wielkanocne. Mile widziane króliki, jajka, bazie, żonkile, baranki! Co tylko podpowie Wam wyobraźnia. Warunkiem, oprócz umieszczenia zdjęcia na profilu Snazaroo na fb jest udostępnienie na swojej tablicy zdjęcia tego produktu Snazaroo. Nasza facebookowa tablica czeka na Wasze prace do 13 kwietnia do 12.00 Do wygrania dwa zestawy- dla chłopca i dziewczynki!

Wejdź na profil Snazaroo na Facebooku.

Zaginiony fresk Leonardo Da Vinci

Podczas badań prowadzonych przez historyków sztuki i konserwatorów z  z Uniniversity of California z profesorem Maurizio Seracini na czele odkrył nieznane freski, które moga być poszukiwanym od wieków dziełem Leonardo da Vinci ”Bitwa pod Anghiari”.

Pod pracą Giorgio Vasariego – do którego należy niemal cała dekoracja malarska wnętrz zdobiącą od 1563 roku ściany florenckiego Pałacu Vecchio – znajdowac się ma fresk autorstwa Lenardo. Jest to o tyle prawdopodobne, że główna sala pałacu była na początku XVI wieku przebudowana.

Zespół badaczy spędził niemal 40 lat na poszukiwaniu dawno zaginionego dzieła autorstwa Leonarda Da Vinci. Dziś okazuje się, że malowidło najprawdopodobniej zostało ukryte pod warstwami stworzonego na nim obrazu. Naukowcom udało się pobrać skład chemiczny farby sondą endoskopową, robiąc niewielką szczelinę w ściennym fresku autorstwa Giorgia Vasari, . Jak wykazała późniejsza analiza, skład chemiczny farby jest podobny do tego, jaki użyty został przez Da Vinci podczas tworzenia „Mona Lisy” i „Jana Chrzciciela”.

Jak powiedział dziennikarzom kierownik prac, profesor Seracini, próbki czerwonej, czarnej i beżowej farby znajdujące się pod freskiem Vasari, są zgodne z typem organicznej farby, jakiej Da Vinci używał do malowania fresków. Ekspert dodał, że chociaż zespół jest wciąż na wstępnym etapie badań i ma przed sobą jeszcze wiele pracy, aby rozwiązać tę tajemnicę, to wszelkie dowody wskazują, że grupa naukowców szuka w odpowiednim miejscu.

Wielu historyków sztuki i ekspertów sądzi, że badania profesora Seracini są fałszywe. Tomaso Montanari, profesor Uniwersytetu w Neapolu zainicjował nawet petycją, podpisaną przez ponad 100 ekspertów, którzy twierdzą, że badania prowadzone przez zespół Seraciniego są oparte na sensacji, nie na nauce.

Mimo to burmistrz Florencji Matteo Renzi powiedział dziennikarzom, że miasto rozważa usunięcie części pracy Vasariego. Wyznał również, że jest przekonany, iż „Bitwa pod Angihari” znajduję się za nowszym freskiem włoskiego malarza. Należy przyznać, że byłoby to odkrycie niezwykłe. Czy przeczucia Seraciniego się sprawdzą? Cóż, pozostaje nam tylko trzymać kciuki.

Salvado Dali – Płonąca Żyrafa

Zapraszamy do obejrzenia odcinka filmu “Masterworks” (pol: arcydzieła) poświęconego niezwykłemu obrazowi “Płonąca Żyrafa” autorstwa Salvadora Dali. Jest to jedno z najsłynniejszych dzieł tego artysty a motyw płonącej żyrafy przewijał się w późniejszych jego pracach podobnie jak wiele istotnych elementów – rekwizytów charakterystycznych dla twórczości wielkiego surrealisty.

Kliknij aby obejrzeć film

Obraz Płonąca żyrafa reprezentuje typową dla surrealizmu próbę zgłębienia najciemniejszych obszarów podświadomości człowieka. Dzieło jest niejednoznaczne, a interpretacja treści może przebiegać wielowarstwowo. Przedstawione istoty ulegają procesowi destrukcji, który może oznaczać nietrwałość ludzkiego życia, fascynację śmiercią, czy też typowe dla autora przekonanie, że cywilizacja ludzka osiągnęła stadium upadku i rozpadu. Demoniczne maczugi wystające z pleców żeńskich postaci podparte są inwalidzkimi kulami, które są częstym rekwizytem w twórczości artysty.

Salvador Dali

 Salvador Dali -  hiszpanski malarz, grafik i teoretyk malarstwa, czołowy przedstawiciel surrealizmu. Postrzegany bywał jako skrajny ekscentryk, wymyślił własną metodę “paranoiczno-krytyczna”. Jego sztukę charakteryzuje naturalistyczna technika skojarzona z surrealistyczną treścią – Dali pragnął przedstawić wizje rodem z innego swiata jako zjawisko rzeczywiste i namacalne.  W swej twórczości opierał się na teorii psychoanalizy Freuda, wykorzystując marzenia senne, halucynacje i przypadkowe zestawienia przedmiotów. Do najbardziej znanych jego prac należą: „Uporczywość pamięci”, „Płonąca żyrafa”, „Ostatnia wieczerza”. Nie ulega wątpliwości, że był swego rodzaju fenomenem.  Jego grafika jest zjawiskiem unikatowym. Fakt ten połączony z szaloną autoreklamą nie mógł nie przynieść sukcesu.  Jego postępowanie budziło wiele kontrowersji, nawet po smierci. Oprócz tworzenia swoich obrazów byl wspóltwórca wielu filmów, m.in. „Psa andaluzyjskiego”, wydal dwie ksiazki biograficzne „Sekretne zycie Salvadora Dali” i „Dziek Geniusza”. Dali byl takze autorem wielu artykulów oraz poeta. Rysowal komiksy dla wytwórni filmów rysunkowych Walta Disney’a. Salvador Dali byl autorem libretta oraz dekoracji do “Baletu Gali”. Byl równiez autorem licznych scenariuszy filmowych, z których wiele nie doczekalo sie realizacji.

Suche pastele – lekcja rysunku.

Zapraszamy na kolejną lekcję rysunku przygotowaną przez Andrzeja Grabowskiego przy współpracy z Akademią Wilanowską, Cukiernią Wilanowską i sklepem maluje.pl.

Zimowa aura niezbyt jeszcze sprzyja plenerowi, będziemy zatem malowali widok przez uchylone okno w cukierni, lekko przesłonięte firaną, przez którą widzimy tajemniczą wieżę barokowego pałacu w Wilanowie. Każdy z Państwa może uchylić okno w swoim domu i namalować to, co z niego zobaczy. A tylko od Was samych zależy, jaki klimat i nastrój osiągniecie, stwarzając taki obraz. W tej lekcji popracujemy z suchymi pastelami – łatwym w użyciu materiałem dla plastyków pozwalającym uzyskać ciekawe efekty.

Pastel to narzędzie rysunkowe w formie kolorowego sztyftu, kredki lub ołówka, służące do nanoszenia kolorowych pigmentów na podłoże. Suche pastele mają formę miękkiej i dość kruchej pałeczki utworzonej z pigmentu malarskiego z dodatkiem kredy, glinki lub gipsu i spoiwa. Dają kreskę miękką, łagodną, łatwo pylącą się i odpadającą od podłoża. Ich wyjątkową na tle innych materiałów cechą jest brak możliwości mieszania. Dlatego produkuje się je w bardzo szerokich paletach (niektóre firmy oferują nawet 240 odcieni).

Zasada początkowej pracy nad obrazem jest podobna w większości technik. Musimy właściwie zakomponować płaszczyznę poprzez wytyczenie osi pionowej i poziomej, a następnie określić wielkości poszczególnych elementów i ich perspektywę. Nie ma znaczenia, czy rysujemy, czy też malujemy cokolwiek z natury, zawsze obowiązuje ta sama zasada, o której napisałem powyżej.

Istota posługiwania się pastelami tkwi w ich ścieraniu i wcieraniu w szorstkawe podobrazie. Pastel zajmuje więc z punktu widzenia technicznego pośrednie miejsce między malowaniem a rysowaniem. W żadnej technice to przejście od rysunku do malowania nie przebiega tak niepostrzeżenie. Malowidła wykonane tą techniką mają swoisty, specyficzny wyraz. Wynika on z niewystępowania absorbującego światło spoiwa, względnie jego minimalnej ilości, jak również i z tego, że luźne warstwowe położenie farb nadaje malowidłu delikatny, lekki charakter. Właściwie wykonany pastel odznacza sie świeżością, powabem, jasnymi, delikatnymi, miękko przenikającymi się kolorami, brakiem połysku oraz czystą świetlistością powierzchni.

Techniki pastelu zaczęto używać już w pierwszej połowie XVII wieku we Włoszech, gdzie rozpowszechnił się portret pastelowy. Prawdziwą samodzielność osiągnęła w malarstwie portretowym w XVIII wieku. Pastel był techniką modną zwłaszcza we Francji, w XIX wieku rozwiniętą wspaniale przez Edgara Degasa – kwitło malarstwo portretowe i rodzajowe. W Polsce posługiwał się nią znakomicie Stanisław Wyspiański czy Leon Wyczółkowski. Malowanie pastelem wymaga od twórcy skupienia i ogromnej wrażliwości, ponieważ posługiwanie się delikatnymi kolorami oraz kruchym narzędziem tego wymaga. Pastele wcieramy w szorstki papier, rozmazując je palcami, aby tworzyć delikatne przejścia tonalne pomiędzy kolorami.

Kliknij aby obejrzeć film

Kiedy nasza praca dobiegnie końca, pastel musimy tak jak każdą technikę utrwalić i zabezpieczyć. W tym celu używamy fiksatywy artystycznej. Kładziemy obraz na ziemi i delikatnie rozpylamy nad całą jego powierzchnią fiksatywę w odległości około 20-25 cm, stosując swobodny ruch pojemnika z fiksatywą.

materiał opublikowany na portalu kulturaviva.pl

Wystawa Wojciecha Gilewicza w krakowskim Bunkrze Sztuki

Jeszcze przez dwa tygodnie można oglądać w krakowskiej Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki wystawę Wojciecha Gilewicza “Pracownia”. Stanowi ona rozwinięcie prezentowanej w ubiegłym roku we wrocławskiej BWA Awangarda – przy wspaciu między innymi marki Winsor & Newton – wystawy Wyprzedaż. O wrocławskiej wystawie można dowiedzieć się więcej z filmu zrealizowanego przez pleple.tv

Kliknij aby obejrzeć film

Nowością na krakowskiej wystawie jest zaaranżowanie przestrzeni. W Krakowie prezentowane są prace malarskie z lat 2007 – 2011 oraz obrazy powstające w czasie trwania ekspozycji. Stała obecność artysty w przestrzeni wystawy umożliwia bezpośredni kontakt widza z twórcą, a przez to aktywnie włącza uczestników w działanie o twórczym charakterze, pogłębia ich percepcję oraz zmusza do refleksji nad artystyczną współczesnością.

Rozbudowany program edukacyjny towarzyszący wystawie zachęca zwiedzających do przebywania  w przestrzeni galeryjnej oraz stawia szereg pytań związanych z interpretacją sztuki najnowszej, które odnoszą się przede wszystkim do roli malarstwa we współczesnym świecie. W czasie trwania  wystawy planowana jest organizacja warsztatów dla dzieci i młodzieży z udziałem artysty, specjalne spotkanie z artystą w przestrzeni galeryjnej (adresowane do starszej młodzieży i studentów) oraz seria druków o charakterze edukacyjnym. Wystawie towarzyszy polsko-angielski katalog oraz film zrealizowany przez pleple.tv.

Na wystawę obowiązuje jeden bilet wstępu. Na jego podstawie można wielokrotnie odwiedzać ekspozycję i śledzić postęp prac artysty.

Wojciech Gilewicz. Urodzony w 1974 roku w Biłgoraju. Mieszka i pracuje w Warszawie i w Nowym Jorku. Jest malarzem, fotografem, autorem instalacji i filmów wideo. W swoich pracach, które sytuują się zazwyczaj na styku wszystkich tych dyscyplin, Gilewicz podejmuje problematykę zacierania się granic pomiędzy rzeczywistością a jej przedstawieniem w sztuce. Za motyw przewodni twórczości Wojciecha Gilewicza uznać można chęć pokazania, jak względny i zmienny jest nasz odbiór otaczającego świata oraz jak płynne mogą być granice między rzeczywistością a jej odbiciem w sztuce. Twórczość Gilewicza prowokuje do refleksji nad mechanizmami rządzącymi naszą percepcją i nad kulturowymi uwarunkowaniami naszego widzenia.

szczegółowe informacje o wystawie na bunkier.art.pl

informacje o artyście na gilewicz.net.